Met een “prachtige boeken heeft u” sloot Martin Ros gisteren in Haarlem als vanouds zijn bezoek aan onze kraam af (niks gekocht dit keer “want ik kan niet alles dubbel aanschaffen”). Terwijl wij dit compliment in onze zak steken, wordt Ros door een oudere bezoekster van de boekenmarkt aangesproken. Een beetje timide wil ze toch even kwijt dat ze Ros’ boekbesprekingen zo mist op de radio. “En u bent niet de enige mevrouw”, buldert de gewezen uitgever/recensent meteen onbescheiden, maar waarschijnlijk wel terecht. We hebben hetzelfde tafereel elders al vaker mogen meemaken, en als dat bij onze kraam al regelmatig gebeurt, zal’ie het echt wel vaker horen.
Terwijl Ros tegen een groter wordend publiek tekeergaat tegen Tros radio die alleen nog thrillerschrijvende huisvrouwen recenseert, melden zich bij ons meestal de mensen die hem niet hadden herkend. Dit keer in de vorm van een valserige nicht die met een zuinig mondje opmerkt: “Die meneer zal wel heel bekend zijn, want hij heeft zóveel aandacht nodig.”
