Louis Tinner is een fictief karakter dat tot twee keer toe opduikt in de boeken van Herman Brusselmans. Wij hebben sterk de indruk dat Louis Tinner tevens een alter ego van diezelfde Brusselmans is.

In De man die werk vond (1985) is Louis Tinner bibliothecaris op een ministerie in Brussel - een stiel die Brusselmans ook jarenlang beoefend heeft. Louis zit de hele dag in z’n eentje in zijn Boekenpaleis, in de hoop dat er niemand een boek komt lenen. Hij kijkt uit naar de komst van het koffiemeisje, en ook het meisje bij het kopieerapparaat is niet mis. Zo nu en dan scheurt hij een bladzijde uit een boek. En als de verveling echt toeslaat, is daar altijd het kleine koelkastje onder zijn bureau, voorzien van blikjes Jupiler.

In Nog drie keer slapen en ik word wakker (1998) is het koelkastje meeverhuisd naar Boekhandel Tinner te Gent, waar Louis Tinner nog altijd min of meer hetzelfde dagelijkse patroon volgt.

…Ik ben een genie, ik ben een fascist, ik ben straatarm, ik heb mijn veel te jonge vriendin bezwangerd, ik ben zo gek als een flambooi, ik draag veel te vaak hetzelfde hemd, en ik kan - o ironie van het lot - niet schrijven. Anders had ik het allemaal in een romanachtige semi-fictieve dagboekvorm genoteerd en het zou me verwonderen als ik er geen uitgever voor zou vinden. Uitgevers geven nagenoeg alles uit tegenwoordig, vertel mij wat. Ik zie me daar al staan, helemaal boven aan de boekentoptien. De macht die zoiets me zou geven. Ik zou m’n haar laten groeien en een hoornen bril dragen, rock-’n-roll en intellectualisme in één imago verenigend; ik zou om me heen schreeuwen dat ik de beste schrijver aller tijden ben…

Louis Tinner in ‘Nog drie keer slapen en ik word wakker’